16.06.10 - Terug naar m'n root(s)
Hoera, m'n log zit veilig in Wordpress, weliswaar zonder reacties uit het verleden, maar misschien dat ik die nog eens aanpas. Ik verhuis maar meteen naar de root van m'n website; voortaan ben ik te vinden op http://www.tekstcoach.nlDeze Nucleuskopie blijft nog een weekje staan, daarna wordt u geredirect.
14.06.10 - Hmja, toch maar even wat technische ingrepen
Ben even aan het migreren naar Wordpress.Zo weer terug.
13.06.10 - Ja, en daar zit ik dan...
...met een belofte zo vers dat'ie nog warm is, en alle wil van de wereld om eens lekker te gaan schrijven. Vers logschermpje voor m'n neus, kop thee ernaast.Om er dan achter te komen dat de technologie de laatste jaren niet heeft stilgestaan, en mijn gewenningsproces ook niet: Nucleus als blogomgeving is wel heel prehistorisch vergeleken bij het gemak waarmee ik iets op Facebook deel of via Twitter de Twether inslinger. En filmpje delen, een plaatje invoegen: ik hoef nog net geen code te kloppen, maar echt simpel is het niet. Zelfs overstappen naar wat anders blijkt niet zo eenvoudig; mijn favoriet Wordpress heeft geen importscript voor Nucleus, en ik wil m'n bloggeschiedenis toch wel graag meenemen.
Dus nog even geen stukjes over politieke zorgen, aandacht voor het moment, muziek of katten; in plaats daarvan een stukje waarvan ik eigenlijk betwijfel of ik het uberhaupt zal publiceren. Zo'n technisch navelstaarstukje, van hee, ik heb eigenlijk niets te melden, dus dat meld ik maar even.
Want da's wel wat: m'n publicatiedrempel ligt opeens aanmerkelijk hoger. Op Twitter, ach, het is een moment, het zijn maar 140 tekens, het is zo getikt, en met een beetje pech is m'n tweet hooguit een paar minuten zichtbaar in de grote twittersneeuwbal.
Maar hier, met zoveel handelingen die ik uit moet voeren om uberhaupt een leeg velletje digipapier op te starten, en zoveel ruimte voor tekst, hele alinea's zelfs, tsja, het geeft meteen weer zoveel ruimte voor vragen, twijfels, relativeren. Waar gaat het heen? Zit iemand hier op te wachten? Zit ik hier op te wachten? En maakt dat wat uit?
[vijf minuutjes later inmiddels]
Ja, ik zit hier dus op te wachten, da's inmiddels duidelijk. Ik heb zojuist de tekst wat omgegooid, hier en daar wat geknipt, anders gestructureerd. En dat was fijn om te doen. Het voelt goed om woorden met aandacht te kiezen, me te richten op het ordenen van m'n gedachten, het ontdekken van de lange lijnen, de kop en de staart.
Dus voorlopig blijf ik hier nog maar even.
11.06.10 - Zou ik het nog kunnen?
Gut, da's onwennig zeg, zo'n heel groot leeg scherm voor je.Zou ik de 140 tekens al overschreden hebben? Moet ik wat inkorten met bit.ly? Wie zou er online zijn? Het voelt wel een beetje afgezonderd, zo zonder al m'n FB, Hyves, Twitter, Youtube, Flickr, Spotify, Last.fm, Linked-in, Netlog- en andere vrienden. Net alsof zij in de kamer hiernaast een feestje bouwen, waar ik dan dus niet bij ben.
Maar het heeft wel wat, een weblog. Zeven jaar bloggeschiedenis lagen nog steeds keurig in een hoekje van het internet, weliswaar overdekt met een laag commentspamstof, maar geheel compleet en toegankelijk desalniettemin. Zou ik bij Facebook over acht jaar ook zo makkelijk bij m'n gegevens kunnen?
Dus ja, daar ben ik weer. Retro? Old skool? Misschien. Maar m'n vragen en twijfels, gedachten en zorgen, ik geloof dat ze wat meer rust en nuance vragen. Na de afgelopen dagen heb ik eigenlijk niet meer zo'n behoefte aan snedige oneliners.
Nou, daar gaan we dan!
04.07.06 - Speurlock
We zagen het al een tijdje aankomen: het contract van onze inhuurling, beter bekend als collega J., naderde zijn eind. Collega M., collega C. en ik waren nog volop in 'state of denial', maar met het overhandigen van het afscheidskado en het wegkauwen van dat ene stuk vette leverworst dat altijd als laatste op de schaal blijft liggen omdat iedereen eerst voor de bitterballen gaat, was er opeens geen ontkomen meer aan. Collega J. has left the building.Tenminste, dat dachten wij deze maandagmorgen.
Totdat wij onze inbox bekeken, alwaar wij de volgende opdracht van inmiddels ex-collega J. vonden:
Als jullie alledrie binnen zij, koffie ophebben en de weekend- wederwaardigheden uitgewisseld hebben, zoek dan in de kast naar het boek "Classic Rhetoric for the Modern Student" en kijk op bladzijde 186.
Confusie alom. Wilde ex-collega J. postpartum alsnog zijn gelijk bewijzen over de kwestie 'gesplitst'? Maar nee, op bladzijde 186 vonden we een brief met een plaatje van een ons onbekend vliegveld, met de opdracht om een bij dit veld behorend persoon te zoeken en ons te identificeren met het wachtwoord 'iPod forever'.
Wat leuk, een speurtocht op de maandagmorgen! Als drie Charlie's Angels gingen we naarstig op zoek. Tot onze schaamte wist geen van ons het veld direct te herkennen, maar de Grote Luchtvaartpublicatie bracht uitkomst.
Minder tijd kostte het ons om de juiste persoon erbij te associeren. 'iPod forever' klinkt wel wat vreemd als openingszin op maandagmorgen, maar als reactie kregen we alweer een brief met drie associatieopdrachten, die ons door het hele kantoor brachten. Best pittig nog, als je niet helemaal wakker bent. Best vreemd ook, als je als collega die niet in het complot zit opeens drie vrouwen aan je bureau hebt staan die vragen of het wachtwoord 'Rittersport Volnuss' je iets zegt.
Hilarieus.
Onze tocht leidde uiteindelijk naar drie briefjes met begeleidende kadootjes, zodat wij nog eens aan collega J. kunnen terugdenken. In het geval van mijn kadootje gaat dat zeker nog gebeuren: collega's die voorbijkomen vragen mij nu al of die jongen op de foto mijn vriend is.
04.05.06 - Timmie 1990 - 2006
Timmie - Cornelis (doopnaam)- TC - Pulk - Tilliepatee - Hannie Hoekstra -
Kippiedukkie - Dikkie
It's an interesting fact that fewer than 17 % of Real cats end their lives
with the same name they started with. Much family effort goes into
selecting one at the start ("She looks like a Winnifred to *me*"), and the
as the years roll by it suddenly finds itself being called Meepo or Ratbag.
-- (Terry Pratchett, The Unadulterated Cat)
17.04.06 - Paasei
Cypher heeft Vlaamse collega's. En die geven elkaar met Pasen een ei. En wat voor eentje...Eerst een tasje
Toen een doosje
Met daarin een ei
Waarvan je weer de bovenkant kon openen
En daarin nog meer eitjes
Ben ik even blij dat de vasten voorbij is!
16.03.06 - Verbouwereerd
Huh?Er kwam hier zojuist, nog geen twee minuten geleden, een collega binnenlopen. Met z'n armen vol met bossen bloemen. Die hij aan ons uitdeelde.
Nog voordat we doorhadden wat er gebeurde, was'ie alweer weg.
Over verbouwereerd gesproken. Even in m'n arm knijpen hoor.
